Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

Περί Χρυσής Αυγής και ... όχι μόνο !


 
«Η επανάκαμψη της Άκρας Δεξιάς δεν αποτελεί μεμονωμένο ελληνικό φαινόμενο. Αντίθετα, με βάση και τη θεωρία των «κυμάτων», την ίδια περίοδο οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες βρισκόταν ήδη αντιμέτωπες με το «τρίτο κύμα» της Άκρας Δεξιάς, μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μάλιστα, η Ελλάδα είχε θεωρηθεί – από κοινού με τον υπόλοιπο «ευρωπαϊκό Νότο» (Ισπανία, Πορτογαλία) – ως «ειδική περίπτωση», ως εξαίρεση από το γενικό κανόνα της ανόδου τέτοιων κομμάτων, γεγονός που αποδόθηκε στη σχετικά πρόσφατη εμπειρία ολοκληρωτικών καθεστώτων, την οποία βίωσαν οι χώρες αυτές.» *(1)
 
Το προηγούμενο απόσπασμα, από μελέτη του Παντείου Πανεπιστημίου, κατ’ αρχήν μας αποκαλύπτει ότι το φαινόμενο αύξησης της ακροδεξιάς είναι πανευρωπαϊκό φαινόμενο, σε αντίθεση με όσα ισχυρίζονται τα καθεστωτικά ΜΜΕ όταν το παρουσιάζουν ως αποκλειστικό ελληνικό φαινόμενο. Στο ίδιο μήκος κύματος, σχετικό δημοσίευμα αποκαλύπτει ότι «Τα ακροδεξιά σκήπτρα στην Ευρώπη κρατάει η γειτονική Ιταλία με 60 βουλευτές (στους 630) , ακολουθούν η Αυστρία με 56 (στους 183), η Ελβετία με 54 (στους 200), η Ολλανδία με 24 (στους 150)   *(2)
 
Να σημειώσω σε αυτό το σημείο ότι στην Γερμανία είναι απαγορευμένα λόγω της προϊστορίας της συγκεκριμένης χώρας. Ενδιαφέρον βέβαια έχει το ποσοστό της ακροδεξιάς στην Αυστρία, χώρα «σύμμαχο» της Γερμανίας στον Β’ ΠΠ, όπως και στην Ολλανδία, χωρίς όμως να δούμε έστω έναν ευρωπαίο αξιωματούχο να αποκαλεί τις συγκεκριμένες χώρες  φασιστικές.
 
Στην Προτεσταντική Νορβηγία ο ακροδεξιός Μπρέιβικ εκτέλεσε μια εκατοντάδα αθώους, αλλά όλοι περιορίστηκαν στην ακροδεξιά ιδεολογία του δολοφόνου ... Κανένας δεν τόλμησε να αφήσει υπονοούμενα για την "ποιότητα" της Νορβηγίας και των Νορβηγών, όπως σήμερα αφήνουν υπονοούμενα για την Ελλάδα και τους Έλληνες... *(3)
 
Μετά την απομυθοποίηση, για την μοναδικότητα του ελληνικού φαινομένου «εκφασισμού της κοινωνίας», ας δούμε τους λόγους και τα αίτια ανόδου της Χρυσής Αυγής, ξεκινώντας από το προφίλ όσων την επέλεξαν.
 

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

Τα πολιτικά σημάδια «μιλούν» και «κραυγάζουν»…


Γράφαμε πριν από λίγες ημέρες ότι η παταγώδης πτώση αυτής της δωσίλογης κυβέρνησης έχει εισέλθει στην τελική ευθεία με επιταχυνόμενους ρυθμούς…
Διανύουμε τις τελευταίες μέρες του 2013 και κάποιες …πολιτικές συμπτώσεις σηματοδοτούν και τις τελευταίες μέρες αυτής της κυβέρνησης.΄



Δεν πιστεύουμε στο «τυχαίο» όταν αυτό ανακυκλώνεται με συχνότητα και σε στενά χρονικά πλαίσια. Οι «συμπτώσεις» είναι πολλές και «στριμωγμένες» μέσα στον τελευταίο μήνα, για να είναι τυχαίες:

α). Ο πρόεδρος της ΔΑΚΕ Ιδιωτικού Τομέα, και γγ. της ΓΣΕΕ, Νίκος Κιουτσούκης, «στασίασε», κατηγορώντας τον καπετάνιο (Σαμαρά) ότι οδηγεί το σκάφος της ΝΔ σε ναυάγιο…

β). Στο εσωτερικό της ΝΔ «φουσκώνουν» οι υπόγειες «ανταρσίες», καθώς και οι διακριτικές, ανοικτές διαφοροποιήσεις από προβεβλημένα στελέχη. Π.χ. Παυλόπουλος και άλλοι…

γ). Ξεσπά το σκάνδαλο Λιάπη που παίρνει τις τελετουργικές διαστάσεις του τηλεθεάματος και του πολιτικού εμπορίου…

δ). Ταυτόχρονα, σχεδόν, βγαίνει στον αφρό και το σκάνδαλο στον ΟΚΑΝΑ…

ε). Ο Χατζηγάκης, διακριτικά, αλλά ανοικτά, κτυπά την κυβέρνηση και την ηγεσία του κόμματός του…

στ). Ακολουθεί η θορυβώδης καταψήφιση της κυβέρνησης από τον Πολύδωρα…

ζ). Τώρα συλλαμβάνεται μεγαλοστέλεχος της ΝΔ για εκβιασμούς και μίζες: Ο πρόεδρος του νοσοκομείου Παίδων Αγλαΐα Κυριακού, Χάρης Τομπούλογλου.

Βλέπουμε, λοιπόν, μια σειρά «συμπτώσεων» που πλήττουν ευθέως τη ΝΔ, δηλαδή το κόμμα που κυβερνάει. Αυτό που ξεπροβάλλει, σαν αιχμή, σ’ αυτές τις «συμπτώσεις» είναι μια γνωστή και μαγική λεξούλα: «Διαφθορά».
Μια ΔΙΑΦΘΟΡΑ που έχει μεταπηδήσει από το ΠΑΣΟΚ (αυτό έχει ήδη διαλυθεί) σε στελέχη και χώρους της ΝΔ που κυβερνά!!!

Τετάρτη, 25 Δεκεμβρίου 2013

Πώς θα βγούμε ζωντανοί από την «καταιγίδα» της κρίσης!



Β. Μαρκεζίνης         

Πού βρισκόμαστε; Βρισκόμαστε εν μέσω μιας φοβερής φουρτούνας - οικονομικής, πολιτικής, αμυντικής, ηθικής, κοινωνικής. Πιθανόν να κατορθώσουμε να βγούμε από αυτή την κατάσταση εάν αποδεχθούμε πραγματικά ότι, για κάποια χρόνια, όλη η κοινωνία θα πρέπει να συμμεριστεί το κόστος της ανάκαμψης, ανάλογα με την οικονομική δυνατότητα καθενός μέλους της. Και όταν λέω «όλη», δεν εννοώ μόνο τα εύπορα μέλη της, αλλά και τα κομματικά και ποικιλοτρόπως ευνοούμενα μέλη της - κατηγορία εντελώς διαφορετική από τους «παραδοσιακούς πλουσίους», η οποία είναι γνωστή και ως η μαφία των «διαπλεκομένων» ή, άλλως πώς, καιροσκόπων. Κάπου 4%-5% των ψηφοφόρων ανήκουν σε αυτή την κατηγορία, η οποία μας έφερε τον Σημίτη το 2001, τον Καραμανλή το 2004, τον Παπανδρέου το 2009, τον Σαμαρά (παρόλο που τον «απεχθανόταν») το 2012 και τώρα… Κύριος οίδε!


Πώς καταφέραμε να φτάσουμε σε αυτή την κατάσταση;

Υπερκατανάλωση. Διαστρεβλωμένος συνδικαλισμός. Ιδιοτελή έως και απολύτως διεφθαρμένα κατεστημένα, τα οποία, από το 1965 και μετά, διέχεαν προς τα κάτω τη χαλαρή οικονομική ηθική τους. Πελατειακή πολιτική από όλα τα κόμματα που κυβέρνησαν, ιδίως μετά το 1974. Εγκατάλειψη, ιδίως από το 1990 και μετά, των παραδοσιακών ηθικών αξιών, πολλές φορές ως συνέπεια των ιδεών που ασπάστηκαν οι λεγόμενοι αριστεροδεξιοί «νεωτεριστές», οι οποίοι τώρα προσπαθούν να αναστηθούν πολιτικά. Επακόλουθο όλων αυτών στάθηκε, μεταξύ άλλων, η απώλεια της αίσθησης της κοινωνικής συνοχής.


Πώς μπορούμε να βγούμε από αυτή την κατάσταση;

Το είπε ο Ευριπίδης (ή, μάλλον, ο Αριστοφάνης) στους «Βατράχους» το 401 π.Χ.: «Με νέους ανθρώπους και νέες ιδέες». Επείγει ιδιαίτερα μια ειρηνική επανάσταση, για να αποφύγουμε την αιματηρή, η οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από εξωτερικούς εχθρούς για τον αφανισμό μας, ως έθνους. Αλλά, αντίθετα από την αιματηρή, η ειρηνική επανάσταση μπορεί να γίνει μόνο με τη συγκατάθεση των προνομιούχων μελών της κοινωνίας, όσο ακόμη υπάρχει καιρός.

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

Οδηγούμαστε σε σύγκρουση ΗΠΑ - Κίνας ;


Με βάση ορισμένες παραδοχές και προϋποθέσεις,όλα είναι έτοιμα για ένα παγκόσμιο ολοκαύτωμα!


Σε δεινή θέση οι ΗΠΑ διαπιστώνουν πως χάνουν την παγκόσμια κυριαρχία τους με ταχύτατους ρυθμούς. Αποφάσεις - σοκ από την πλευρά του Πεκίνου, που ισοδυναμούν με κήρυξη πολέμου κατά της Ουάσινγκτον.

H 22 Νοεμβρίου ήταν μια εξαιρετικά σημαντική ημέρα για την παγκόσμια οικονομία και όπως είναι φυσικό, τέτοιου μεγέθους ειδήσεις περνάνε απαρατήρητες από τα δελτία των ελληνικών τηλεοπτικών καναλιών και των λοιπών κυβερνητικών - μνημονιακών ΜΜΕ.

Κι επειδή η Ελλάδα δεν αποτελεί ούτε τον "ομφαλό" της γης, ούτε διαθέτει ισχύ τέτοια που να μπορεί να κινηθεί γεωπολιτικά και γεωοικονομικά προς την κατεύθυνση προάσπισης των συμφερόντων της, αυτό δεν σημαίνει πως οι ειδήσεις παγκοσμίου ενδιαφέροντος δεν απασχολούν ή δεν πρέπει να απασχολούν την χώρα (που έγινε χώρος ελέω μνημονίων και ολίγιστων πολιτικών) οι πολίτες της οποίας θα πρέπει να ενημερώνονται για γεγονότα των οποίων η πιθανότατη εξέλιξη μπορεί να μεταβάλλει προς το ακόμη χειρότερο τα όσα ήδη βιώνει ο πληθυσμός της Ελλάδας.

Στις 22 Νοεμβρίου, λοιπόν, η κεντρική τράπεζα της Κίνας ανακοίνωσε επίσημα ότι από εδώ και στο εξής θα σταματήσει να αποταμιεύει σε δολάρια (όσα έχει σιγά-σιγά θα τα ξοδεύει για να συνεχίσει να αγοράζει χρυσό αλλά και σε άλλες παραγωγικές επενδύσεις, αλλά και στηρίζοντας το ευρώ αφού αυτό λόγω λιτότητας δεν πληθωρίζεται). Με απλά λόγια, ανακοινώθηκε η απόφαση της Κίνας να διαγράψει από παγκόσμιο νόμισμα το δολάριο και να μειώσει με ραγδαίους ρυθμούς την ισχύ των ΗΠΑ...

Φασισμός ή χρεοκοπία της Αριστεράς;


Τάκης Φωτόπουλος   

Τα γεγονότα στην Ουκρανία είναι διδακτικά, έστω και αν  η ψευδής εικόνα που δίνουν τα ΜΜΕ της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε) είναι μιας λαϊκής «επανάστασης» κρετίνων για το δικαίωμα τους να γίνουν υπόδουλοί της μέσα στην ΕΕ, ώστε να λιμοκτονούν όπως ο Ελληνικός λαός! Δεν θα σταθώ όμως εδώ στη νέα στημένη πορτοκαλί «επανάσταση» στη χώρα αυτή από τους δυτικόφιλους αστούς και μικροαστούς του Κιέβου, καθώς και τους προβοκάτορες των υπηρεσιών της Υ/Ε που την οργάνωσαν, αλλά στα δύο βασικά διδάγματά της, τα οποία είναι ιδιαίτερα σημαντικά για όλους τους Ευρωπαϊκούς λαούς και  ιδιαίτερα τον Ελληνικό. 

Πρώτον, η Κοινωνική Πάλη στην εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης δεν μπορεί να είναι μόνο κοινωνικο-απελευθερωτικού χαρακτήρα, αλλά πρέπει να είναι και εθνικο-απελευθερωτική. Αυτό δείχνει το γεγονός ότι η ενσωμάτωση στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση χωρών που δεν ανήκουν στην Υ/Ε (βασικά, στην «Ομάδα των 7»), σημαίνει απώλεια κάθε ίχνους οικονομικής και συνακόλουθα εθνικής κυριαρχίας. Γι’ αυτό ο αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση, σήμερα, περνά μέσα από την εθνική. Τα κατοχικά στρατεύματα που καταστρέφουν και λεηλατούν την χώρα και τα λαϊκά στρώματα, (με την αγαστή σύμπνοια ενός μικρού τμήματος βολεμένων που ελέγχουν τα ΜΜΕ, τα κόμματα, την αριστερή  «ιντελιγκέντσια» κ.λπ.) δεν είναι ένας κανονικός στρατός με στολές και φονικά μέσα φυσικής βίας, αλλά ένας οικονομικός στρατός με κουστουμάκια, που διαθέτει εξίσου φονικά μέσα οικονομικής βίας και μέσα δικαιολόγησης της.
 

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Sun Tzu - Αποφθέγματα



·         Όλος ο πόλεμος βασίζεται στην παραπλάνηση.

·         Η μεγαλύτερη τέχνη στον πόλεμο είναι να υποτάξεις τον εχθρό χωρίς μάχη.

·         Προσποιήσου ότι είσαι κατώτερος και ενθάρρυνε την αλαζονεία του εχθρού.

·         Να φαίνεσαι αδύναμος όταν είσαι δυνατός και δυνατός όταν είσαι αδύναμος.

·         Όταν περικυκλώνεις έναν εχθρό, άφηνέ του μια διέξοδο φυγής.

·         Οι ευκαιρίες πολλαπλασιάζονται καθώς τις αρπάζουμε.

·         Θα νικήσει αυτός που ξέρει πότε να πολεμήσει και πότε να μην πολεμήσει.

·         Αν είσαι μακριά από τον εχθρό σου, κάνε τον να πιστέψει ότι είσαι κοντά.
 

Χρειαζόμαστε μια νέα Φιλική Εταιρεία (ΙΙΙ)


Δημήτρης Ιατρόπουλος     

*Συνέλληνες, οφείλουμε Όλες και Όλοι, να αμυνθούμε! Ως μονάδες, ως μέλη της οικογένειάς μας, και ως κύτταρα της κοινωνικής ομάδας που ανήκουμε, εξοστρακίζοντας πρώτα-πρώτα από πάνω μας, τη στημένη φρίκη «Αυτών», με το καθεβραδινό τους τηλεπαραμύθιασμα.

*Πρέπει να μιλήσουμε επιτέλους με τη συνείδηση μας. Και να θυμηθούμε ότι σε καιρούς Εθνικής Συμφοράς, όπως αυτή που τώρα πάλι μας ετοιμάζουν οι Εσχατοπροδότες, γινόμαστε οι Έλληνες μια γροθιά, ανοίγουμε την αγκαλιά μας στο διπλανό μας, σε μια πρωτόγνωρη συνάθροιση Πολιτών, και όχι πια «πελατών», οποιουδήποτε Αλήτη.

*Κι αυτή η «βουβή» κουβέντα μεταξύ μας, η εξαγριωμένη, (και όχι μελοδραματικά «παραπονεμένη»), θα ακουστεί ως χθόνιο ρεύμα ενός τεράστιου κύματος που πλησιάζει τα τείχη της πόλης υπόγεια, συγκλονιστικά, ορατό στα σκοτεινιασμένα μάτια και το ατσάλινο πρόσωπο του Έλληνα Πολίτη, που βλέπει πως έρχεται η ώρα του να μετρηθεί με τη μοίρα του.. Θα γίνει χιονοστιβάδα.

*Και οι κρατούντες όλων των θώκων και των αποχρώσεων του Σαπισμένου πια Συστήματος, που σφετερίστηκαν την Πατρίδα και κερδοσκοπώντας ξεσαλωμένοι, ασύστολα απειλούν, όχι πλέον μόνο το εισόδημα ή τον πολιτισμό μας, αλλά κυριολεκτικά την ίδια τη ζωή μας, θα νιώσουν ότι «Κάτι» πολύ μεγάλο «έρχεται».

Μόνη λύση τώρα το παλλαϊκό μέτωπο


γράφει ο Τάκης Φωτόπουλος  

Πριν επτά περίπου μήνες κατέληγα στο εξής συμπέρασμα σε σχέση με το κρίσιμο ερώτημα που εξέταζα σε σειρά άρθρων με τον τίτλο «Τι κάνουμε τώρα;»: «Είναι επομένως επιτακτική η ανάγκη για ένα οργανωμένο, παλλαϊκό Μέτωπο που θα πρέπει να αγωνιστεί όχι για την ανατροπή ολόκληρου του καπιταλιστικού συστήματος και την κατάκτηση (με αυτή την έννοια) της λαϊκής εξουσίας —κάτι που προϋποθέτει εντελώς διαφορετικές υποκειμενικές συνθήκες από τις σημερινές— αλλά για την άμεση μονομερή έξοδο της χώρας μας από την ΕΕ και την αποκοπή από τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Έτσι μόνο θα αποκτήσουμε οικονομική και, κατά συνέπεια, εθνική κυριαρχία και θα μπορέσουμε να στηριχθούμε στις δικές μας παραγωγικές δυνάμεις και όχι στις πολυεθνικές. Και γι’ αυτόν τον στόχο, που είναι και αναγκαία προϋπόθεση για οποιαδήποτε συστημική αλλαγή στο μέλλον, υπάρχουν τόσο οι αντικειμενικές όσο και οι υποκειμενικές συνθήκες» (“Ε”, 7/4/2013).
 
Σήμερα, είναι άμεσα επιτακτική η ανάγκη για παρόμοιο Μέτωπο που θα ένωνε όλα τα θύματα της παγκοσμιοποίησης (μέσω της καταστροφικής ένταξής μας στην ΕΕ), όπου οι πολίτες σαν πολίτες, ανεξάρτητα από κομματική τοποθέτηση και ιδεολογικές καταβολές, θα συστρατευθούν στον αγώνα για την Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωση. Σε ένα Μέτωπο δηλαδή που θα δεσμεύει όλους σε ένα πρόγραμμα με απώτερο στόχο την έξοδο όχι μόνο από την οικονομική και κοινωνική καταστροφή, στην οποία μας έχουν καταδικάσει σήμερα οι ντόπιες και ξένες ελίτ, αλλά και από τη μόνιμη κρίση που υπόβοσκε κάτω απο τη μεταπολεμική φούσκα μιας δήθεν «ανάπτυξης».
 

Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

Χρειαζόμαστε μια νέα Φιλική Εταιρεία (ΙΙ)


Ήδη από το "μακρυνό" 2009, ήταν ζητούμενο μια νέα Φιλική Εταιρεία, στο (κυβερνητικό σήμερα) Antinews ...


"Το ελληνικό (έθνος) κράτος κοντεύει να κλείσει έναν κύκλο σχεδόν δυο αιώνων μετά την ίδρυσή του, προϊόν της Επανάστασης απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Παρά το μακρύ αυτό χρονικό διάστημα, η Ελλάδα δεν έχει διαφύγει από το πλαίσιο, τις συνήθειες και τη λειτουργία της Τουρκοκρατίας.

Το ελληνικό κράτος παραμένει διεφθαρμένο, πελατειακό, αχανές, αναποτελεσματικό, γραφειοκρατικό, απολύτως ξεπερασμένο. Από αυτό διαβιούν ο μισός πληθυσμός (δημόσιοι υπάλληλοι και έχοντες σχέση με το δημόσιο τομέα) και η κλεπτοκρατία του μεγάλου κεφαλαίου.

Οι πόλεις μας μοιάζουν με τσιμεντένιους τουρκομαχαλάδες, οι διαχειριστές της κρατικής περιουσίας με θλιβερούς μπέηδες κι αγάδες, η παραοικονομία (φοροδιαφυγή + διαφθορά) ισούται ουσιαστικά με την οικονομία, οι δημόσιες παροχές (Υγεία, Παιδεία, Ασφάλεια, Άμυνα) είναι τριτοκοσμικού επιπέδου, το μοντέλο του κεφαλαίου είναι αντεθνικό και ληστρικό, πολιτιστικά η Ελλάδα έχει χάσει κάθε ταυτότητα.

Βρισκόμαστε με αυτήν την έννοια οικονομικά στη δεκαετία του 1830, εθνικά στην αναγκαιότητα να ανακαλύψουμε ένα νέο 1909 και πολιτιστικά στο …2009 (επειδή είναι δύσκολο να ανακαλύψουμε κάτι χειρότερο στην ιστορία του ελληνικού έθνους).

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

"Αντιφασίστες" ή προβατόσχημοι λύκοι ;


Στις "πονηρές εποχές" που βιώνουμε είναι λογικό να υπάρχει επιφυλακτικότητα σε όσα γίνονται γύρω μας. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τις "αντιφασιστικές" οργανώσεις. Είναι όντως αυτό που δηλώνουν ή κρύβονται άλλες σκοπιμότητες πίσω από την δράση τους ; Ποιοί χρηματοδοτούν τις πολυάριθμες αφίσες που κατακλύζουν (εδώ και χρόνια)  τον χώρο του κέντρου (και γενικότερα των αστικών κέντρων) ; Ποιοί οργανώνουν και χρηματοδοτούν τις εκδηλώσεις ; Τα "αντιφασιστικά" εγχειρήματα, είναι άδολες και άμισθες ενέργειες μιας "κοινωνίας" με τεράστια κι ανεπίλυτα προβλήματα ; Ο "εκφασισμός" της κοινωνίας είναι το μείζον πρόβλημα της χώρας μας, ώστε στο όνομά του να απαξιώνονται ή να περνούν σε δεύτερη μοίρα, η φτωχοποίηση μεγάλων στρωμάτων, το εκρηκτικό θέμα της ανεργίας, οι καθημερινές οικονομικές πιέσεις από τα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα και το γεγονός ότι η χώρα έχει γίνει αποικία χρέους ;
 
Καθώς το ίντερνετ είναι η μεγαλύτερη πηγή πληροφοριών ας δούμε μερικές απαντήσεις στα προηγούμενα ερωτήματα μέσα από σχετικά κείμενα  (Γ.Μ.)

***

Αντιφασιστική Δράση: o εισαγόμενος «αντιφασισμός»

Στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται τα τελευταία χρόνια πολιτικές οργανώσεις (ή και ομάδες κρούσης), οι οποίες αυτοπροσδιορίζονται ως antifa, δηλαδή ως «αντιφασιστικές», «αντιρατσιστικές» και «αντιναζιστικές». Κάποιες από αυτές μας είναι γνωστές για τη συμμετοχή μελών τους σε πορείες συνοδευόμενες από επεισόδια, τραμπουκισμούς και βανδαλισμούς στις μεγάλες πόλεις, στα οποία αποδίδεται εσφαλμένα ο όρος «αναρχικοί» ή «αντιεξουσιαστές». Πρόκειται στην πραγματικότητα για δραστηριοποίηση παρακρατικών μηχανισμών που προσπαθούν μέσα από ποικίλες «παρεμβάσεις» να προπαγανδίσουν το πνεύμα της εθνοφοβίας, του αντιπατριωτισμού και του κοσμοπολιτισμού και να προαγάγουν την εδραίωση της «πολυπολιτισμικής» κοινωνίας. Σύμφωνα με τις ελιτίστικες αντιλήψεις τους ο λαός μας χρειάζεται μία ριζική αναμόρφωση, ώστε να σκέφτεται και να λειτουργεί «πολιτικά ορθά» ("politically correct"), υιοθετώντας τις «αξίες» άλλοτε του «αναρχισμού» και άλλοτε της «αστικής δημοκρατίας» και μάλιστα της πλέον στυγνής εκδοχής της: αυτής της απροκάλυπτης καταπάτησης της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών και της άρνησης του δικαιώματος των λαών στην εθνική ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση.
 
Η ρητορική της «αντιρατσιστικής» υστερίας
 

Μαζί τα φάγαμε ;


Οι απλοϊκές αφηγήσεις για ολιγάρχες, τοκογλύφους, συνδικαλιστές και αργόμισθους, αλλά και τα αριθμητικά μεγέθη της μακροοικονομίας δεν είναι ικανά να δώσουν απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα, που μας αφορούν.

Όπως, πώς λειτουργεί η ελληνική οικονομία στην πράξη, σε τι διαφέρει από άλλες δυτικές οικονομίες και με ποιες δυνάμεις ή ποιες πρακτικές μπορούμε να ξεπεράσουμε την κρίση. Για τον Αρίστο Δοξιάδη*, συγγραφέα του βιβλίου «το αόρατο ρήγμα», οι απαντήσεις βρίσκονται στα σχέδια των οικογενειών, στο μέγεθος των επιχειρήσεων, στον τρόπο που παράγουμε, στην οργάνωση του κράτους, στις λεπτομέρειες των νόμων και στα κίνητρα των πολιτικών.

Διαπιστώνει πως οι θεσμοί, είτε επίσημοι, είτε άτυποι, αλλά και οι καθημερινές συμπεριφορές, διαμόρφωσαν την οικονομία που κατέρρευσε το 2009 και αυτά πρόκειται να διαμορφώσουν την οικονομία που αναδύεται.

Το βιβλίο επιχειρεί να ανασυνθέσει την πολιτική οικονομία της Ελλάδας με τα εργαλεία της νεοθεσμικής σχολής, αλλά και να συγκεράσει την καθημερινότητα με τα μακρομεγέθη, τους "ανθρώπους΄" με τους "αριθμούς", το τοπικό με το παγκόσμιο.
Αναφέρεται σε παραδείγματα από τον τουρισμό, τη ναυτιλία, τη γεωργία, τη δημόσια διοίκηση και από άλλες δραστηριότητες, και φθάνει μέχρι τα ελλείμματα, την ανεργία και τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη.

Με απλά λόγια και ανθρώπινους όρους, περιγράφει τι σημαίνει η μετάβαση από την στρεβλή ευμάρεια της μεταπολίτευσης σε μια παραγωγική και εξωστρεφή ανάπτυξη.

Ακολουθεί απόσπασμα από το βιβλίο.

Χρειαζόμαστε μια νέα Φιλική Εταιρεία (Ι)


Προς μια νέα Φιλική Εταιρεία 

γράφει ο Νατσιός Δημήτρης    

«Το Σύνταμα το δικό μας είναι ξεβράκωτο»    
Μακρυγιάννης  
 

Υπάρχει στʼ αλήθεια έστω κι ένας Έλληνας ή Ελληνίδα (πλην των παρωπιδοφόρων κομματανθρώπων, αν και αυτοί εμφανίζονται πτοημένοι), που να πιστεύει ότι θα τιμωρηθούν, θα φυλακιστούν οι υπεύθυνοι για την οικονομική διάλυση της πατρίδας μας, για την επί θύραις κοινωνική αποδιοργάνωση και για τον «πλανητικό» διασυρμό.

Σίγουρα, κανείς. Όλοι μας έχουμε κατά νου την λαϊκή σοφία, η οποία συνόψισε ευθύβολα, με αποφθεγματικό τρόπο την νυν περιρρέουσα ατμόσφαιρα: «Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει».

Όλοι τους διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους και διατείνονται ότι οι υπεύθυνοι θα τιμωρηθούν (το τελευταίο ανέκδοτο: σύσταση εξεταστικής επιτροπής, για καταλογισμό ευθυνών), όπως τιμωρήθηκαν για την, μέσω του χρηματιστηρίου, εξαπάτηση του λαού.

Τίποτε δεν θα συμβεί, ο χρόνος θα παρέλθει, τα πάντα θα ξεχαστούν, οι διεφθαρμένοι θα συνεχίσουν να απολαμβάνουν τα κλοπιμαία, ο λαός, το υποζύγιο, θα στενάζει κάτω από την φρικτή φτώχεια που μας καταδικάζει η διεθνής «Προστασία». Όλα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα τους, αρραγές το σύστημα και η Δικαιοσύνη με κλονισμένο το κύρος της, εξαρτημένη από την εκτελεστική εξουσία.

Τι μέλλει γενέσθαι, λοιπόν; Ζητείται ελπίς. Υπάρχει όμως; 

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Μια συνέντευξη του Αλεξάντρ Ντούγκιν


στον Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο      
 
Ο Αλεξάντρ Ντούγκιν είναι ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς φιλοσόφους και κορυφαίος γεωπολιτικός της Ρωσίας του Πούτιν, με μεγάλη και ανερχόμενη επιρροή στο Κρεμλίνο.

Το βιβλίο του «Τέταρτη Πολιτική Θεωρία» θα εκδοθεί σύντομα στα ελληνικά από τις εκδόσεις «’Εσοπτρο».

Η Ελλάδα και  η Κύπρος πέφτουν σήμερα θύματα ενός οικονομικού-πολιτικού-επικοινωνιακού πολέμου που απειλεί την εθνική τους κυριαρχία. Ταυτόχρονα όμως πέφτουν θύματα και ενός λανθάνοντος, «γεωπολιτικού» πολέμου, που αποσκοπεί ενδεχομένως να τις βγάλει βίαια από την Ευρώπη, για να τις τοποθετήσει, ως «καταστρεφόμενες αποικίες» στον χώρο μιας υπό διαμόρφωση ζώνης τουρκο-ισραηλινής κυριαρχίας στη Μεσόγειο, υπό γενική αμερικανική εποπτεία (μια εξέλιξη που διαψεύδει παταγωδώς, ειρήσθω εν παρόδω, όλες τις ιστορίες και απίθανες θεωρίες που ακούμε επί χρόνια για οριστικές ρήξεις Τουρκίας και Ισραήλ και για τεράστιες δυνατότητες της ελληνοισραηλινής «συμμαχίας»).

Σε αυτήν ακριβώς τη συγκυρία, ο ρόλος της Ρωσίας προσλαμβάνει ζωτική σημασία για τις τύχες του ελληνικού λαού. Απευθυνθήκαμε λοιπόν στον κ. Ντούγκιν για να έχουμε από πρώτο χέρι μια ιδέα του πως βλέπουν στο Κρεμλίνο τις εξελίξεις στην περιοχή μας, αλλά και ευρύτερα, τις παγκόσμιες εξελίξεις, τον ρόλο της Γερμανίας, την πιθανότητα μιας «Γιάλτας» στη Μέση Ανατολή, αλλά και τις δικές του, ιδιαίτερες απόψεις για την πορεία της Ρωσίας και του κόσμου. 
 

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Πρός τά «ὀργισμένα νιάτα»


Σαράντος Ι. Καργάκος     

Ἔγραφα –πᾶνε 40 χρόνια τώρα- στά διδακτικά μου βιβλία ὅτι νέος πού ζῆ χωρίς ἰδανικά εἶναι κέλυφος χωρίς οὐσία. Κι ἀκόμη ὅτι: νέος θά πεῖ νά εἶσαι αὐθόρμητος, νά στέκεσαι κοντά στίς πηγές τῆς ζωῆς, νά τολμᾶς νά κάνεις αὐτό πού δέν τολμοῦν νά κάνουν οἱ ἄλλοι.

Οἱ μεγάλοι σᾶς ἔκαναν ἱκανούς νά μήν μπορεῖτε νά κάνετε τίποτε· οὔτε καί νά ἐπαναστατήσετε. Οἱ ἐτήσιες ἐξεγέρσεις σας μέ τή μορφή «καταλήψεων» εἶχαν χαρακτῆρα ἐθιμικοῦ φαινομένου. Κάτι σάν φολκλορική «ἀτρξιόν». Δίνατε τή μάχη γιά νά γίνετε χειρότεροι. Γιά νά ἀποκτήσετε δικαιώματα πού τελικά ἀποδείχθηκαν συναλλαγματικές χωρίς ἀντίκρυσμα.

Ἡ τωρινή ἐξέγερση εἶναι ἕνα μήνυμα ὑγείας καί ἐλπίδας. (σσ αναφέρεται στις εξεγέρσεις των Αγανακτισμένων)  Ὅτι δέν εἶναι «σβησμένες ὅλες οἱ φωτιές οἱ πλάστρες μές στή χώρα», ὅπως λέει ὁ Παλαμᾶς. Ἀλλά χρειάζεται μεγάλη προσοχή, γιά νά μήν πέσετε, νέοι μου, θύματα αὐταπάτης, ὅπως ἔπεσε ἡ δική μου γενιά. Φυλαχτεῖτε ἀπό τούς ψευδαποστόλους πού σᾶς πλησιάζουν καί σᾶς θωπεύουν στ’ αὐτιά. Φυλαχτεῖτε ἀπό αὐτούς πού κάποτε ἔφαγαν καλά, ἔκαναν μέσα σέ ἀνώμαλες καταστάσεις ραγδαῖες καριέρες καί τώρα ἐμφανίζονται ξανά σάν σταυροφόροι κάποιου ἰδανικοῦ πού σᾶς τό προσφέρουν δωρεάν, ὥσπου νά κάνουν κι ἐσᾶς θύματα ἀπάτης. Καί νά κλειστεῖτε, ὅσοι δέν θελήσετε νά βολευτεῖτε, μέσα στό κέλυφος μιᾶς βαθειᾶς σιωπῆς.

Νέοι, μή στρέφετε πρός τό στῆθος σας τό ξίφος τῆς ὀργῆς σας. Θωρακίστε τήν καρδιά σας, ἐλέγξατε τά συναισθήματά σας. Ἡ ὀργή δέν βλάπτει κανέναν περισσότερο ἀπό αὐτόν πού τήν ἔχει. Ἡ ἀγανάκτησή σας εἶναι δικαιολογημένη, διότι εἴσαστε δεινά προδομένοι ἀπό ἐκείνους πού σᾶς ἔμαθαν νά μισεῖτε τήν πατρίδα σας, νά μισεῖτε τήν ἱστορία σας, νά περιφρονεῖτε τή γλῶσσα σας. Νά ποδοπατᾶτε τά σύμβολα γιά τά ὁποῖα οἱ πρόγονοί σας ἔχυσαν τό αἷμα τους.

Μια απάντηση ... για τις παρελάσεις, κι ένα σχόλιο


Δημήτρης Νατσιός 

«Οι παρελάσεις, κάθε Οκτώβρη και Μάρτη, σχηματίζουν το ποτάμι της ζωής για να το βλέπουμε»

Γ. Ιωάννου «Κοιτάσματα»  

Διάβασα με προσοχή τα δύο κείμενα της κ. Ειρήνης Αγαθοπούλου, βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, στον νομό Κιλκίς, σχετικά με την αναγκαιότητα των παρελάσεων, το πρώτο, και το απαντητικό δεύτερο, κατόπιν ερωτήματος αναγνώστη του «ΜΑΧΗΤΗ», για τις λεγόμενες «παρελάσεις υπερηφανείας» των ομοφυλοφίλων. 

Κατ’ αρχάς, αν και νέα, αναμασά παλιά και μουχλιασμένα επιχειρήματα, που επιπολάζουν, εδώ και δεκαετίες, στα τρικυμιώδες πέλαγος των συνασπισμένων συνιστωσών της αριστεράς ή αριστερόεσσας. 

Λείψανο του παρελθόντος και η γλώσσα της, το γνωστό αριστεροκομματικό ιδίωμα-η ξύλινη γλώσσα-που αφού επί μισό αιώνα επιχωρίασε αποκλειστικά στο σύμπαν του ΚΚΕ, ως σύμπτωμα ιδιοπαθές, τις τελευταίες δεκαετίες υπερέβη το γκέτο του γενεθλίου χώρου του, με βραδύ βηματισμό αρχικά, για να απλωθεί επί πτερύγων ανέμων εν συνεχεία και να γνωρίσει ημέρες δόξας λαμπρής με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981. (Προφανώς οι «ορδές» των οπαδών του Κινήματος, που μετακινήθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ, διαβρώνουν και την γλωσσική του φυσιογνωμία). 

Στο κείμενό της «τι εξυπηρετούν οι παρελάσεις;», η κ. Αγαθοπούλου, θέτει κάποια, «φιλολογικά» ερωτήματα και απαντά η ίδια. Μέμφει τα παιδιά, τους μαθητές, διότι: «δεν γνωρίζουν καν τι γιορτάζουμε εκείνη την ημέρα». Είναι απειθάρχητα. Παρελαύνουν ασύντακτα, «το αρνείται υποσυνείδητα ο οργανισμός τους» αισθάνονται, δηλαδή, πνευματική αδιαθεσία την ημέρα της παρέλασης. Τα χρησιμοποιεί η Κυβέρνηση για «να δείξει την ισχύ της». Ελέγχει και τους γονείς τους, γιατί τα καμαρώνουν, ενώ θα έπρεπε «να τα καμαρώσουν όταν λένε: Mαμά σήμερα μοιράστηκα το κολατσιό μου με τον φίλο μου, γιατί αυτός δεν είχε». (Πράγμα που συμβαίνει εδώ και 25 αιώνες στα σχολεία, τα παιδιά πάντα μοιράζονται και προσφέρουν). Και κλείνει με τα γνωστά, χιλιοειπωμένα περί μιλιταριστικών, μεταξικών καταλοίπων και λοιπά ηχηρά παρόμοια.  
 

Λύση στην Κρίση με συντεταγμένη έξοδο από το ευρώ & ενίσχυση δευτερογενούς τομέα



Το ερώτημα που θέτουν οι περισσότεροι πολίτες, κ. Λαπαβίτσα, είναι το τι πρέπει να κάνουμε τώρα, την περίοδο δηλαδή που έχουν φτάσει σε οριακό σημείο οι διαπραγματεύσεις με τους δανειστές μας, για να αποφύγουμε τα χειρότερα. Υπάρχουν αξιόπιστες εναλλακτικές προτάσεις για τη βελτίωση τόσο των οικονομικών δεικτών όσο και του επιπέδου διαβίωσης των Ελλήνων;

Καταρχήν, πρέπει να ξεκινήσουμε από αυτό που γίνεται σήμερα. Η ευρύτερη πραγματικότητα είναι γνωστή στους Έλληνες. Η ελληνική οικονομία έχει καταρρεύσει στην ουσία, έχουμε μια πρωτοφανή καταστροφή σε εθνικό επίπεδο, με συρρίκνωση του Εθνικού Προϊόντος και πάρα πολύ μεγάλη ανεργία. Δεν υπάρχει ουσιαστική προοπτική δυναμικής ανάκαμψης, αυτά που λέγονται είναι ευχολόγια περισσότερο, η πραγματικότητα είναι πάρα πολύ δύσκολη και πικρή για όλους τους Έλληνες. Πάμε τώρα στο τι έκανε το προηγούμενο διάστημα η κυβέρνηση. Λόγω της μεγάλης καταστροφής που χτύπησε την ελληνική οικονομία έχουν σταθεροποιηθεί με κάποιο τρόπο τα δημοσιονομικά. Αυτή η σταθεροποίηση –δηλαδή η απάλειψη του τεράστιου ελλείμματος– έγινε γιατί η οικονομία μπήκε σε τεράστια ύφεση. Δεν είναι καμία πολύ μεγάλη επιτυχία, ούτε καμία έξυπνη πολιτική! Συνετρίβη η ελληνική οικονομία και το εισόδημα των πολιτών κι έτσι εξισορροπήθηκαν τα δημοσιονομικά, επειδή περικόπηκαν οι δαπάνες και ανέβηκε η φορολογία. Αυτό δίνει τη δυνατότητα στην κυβέρνηση να έχει κάπως πιο γεμάτα ταμεία, τα οποία επιτρέπουν στο κράτος να συνεχίσει να πληρώνει μισθούς και συντάξεις. Έχει πλέον το περιθώριο να κάνει μια διαπραγμάτευση με την τρόικα, κάτι που δύσκολα συνέβαινε στο παρελθόν καθώς τα ταμειακά διαθέσιμα της επαρκούσαν για μερικές εβδομάδες. Το θέμα, ωστόσο, δεν είναι αν διαπραγματεύεται, αλλά… τι διαπραγματεύεται με την τρόικα… Η Ελλάδα αυτήν τη στιγμή έχει ορισμένες συμβατικές υποχρεώσεις για την επόμενη χρονιά. Πρέπει να πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα της τάξης του 1,5% του ΑΕΠ. Αυτό διαπραγματεύεται. Γιατί το κάνει αυτό; Γιατί καταλαβαίνει ότι η πολιτική της θέση είναι πολύ εξασθενημένη, ότι η κοινωνία είναι σε εξαιρετικά τεταμένη κατάσταση και αν ανακοινωθούν δραστικά μέτρα της τάξης των δυο ή παραπάνω δισεκατομμυρίων ευρώ, κινδυνεύουμε να έχουμε κοινωνική έκρηξη. Πρόκειται δηλαδή για κάποιου είδους τακτική…

Δεν υπάρχει κάποιο ολοκληρωμένο σχέδιο δηλαδή…
 

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Ευρώπη: Ο αγώνας επιβίωσης των ελίτ και τα κινήματα


Πώς η ανεργία οδηγεί σε ανατροπές στο πολιτικό σκηνικό στην Ευρώπη. Η επιβίωση του κατεστημένου, τα αντισυστημικά κόμματα και ο ρόλος που παίζουν κινήματα πολιτών. Ο κίνδυνος για την ευρωπαϊκή ενοποίηση.

Το χάσμα μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνώμενων στην Ε.Ε. δεν θα κλείσει σύντομα, καθώς η ανεργία θα παραμείνει στο ορατό μέλλον σε αρκετά υψηλά επίπεδα στα περισσότερα κράτη μέλη. Η θέση των κυρίαρχων ελίτ αποδυναμώνεται, αλλά οι αντι-συστημικές ομάδες που επιδιώκουν να τις αντικαταστήσουν δεν είναι αρκετά ισχυρές για να πάρουν την εξουσία.

Οι ομάδες διαμαρτυρίας κερδίζουν έδαφος σε όλη την Ευρώπη, αλλά οι περισσότερες δεν διαθέτουν την απαιτούμενη οργάνωση για να διαδραματίσουν ενεργό ρόλο στην πολιτική σκηνή. Αυτήν την στιγμή, ένα από τα βασικά ζήτημα στην Ευρώπη είναι κατά πόσον οι παραδοσιακοί θεσμοί αντιπροσώπευσης θα καταφέρουν να απορροφήσουν την κοινωνική δυσαρέσκεια.

Μια από τις πιο σημαντικές επιπτώσεις της ευρωπαϊκής κρίσης είναι το χάσμα που έχει αναπτυχθεί μεταξύ των ψηφοφόρων και των πολιτικών και οικονομικών ελίτ. Με την εξέλιξη της κρίσης χρέους σε μια κρίση ανεργίας, στις περισσότερες χώρες της ευρωζώνης υποχώρησε δραματικά η δημόσια στήριξη για τις παραδοσιακές ελίτ στο εσωτερικό και το εξωτερικό.

Στο εσωτερικό, οι πολιτικοί, οι τραπεζίτες, ακόμα και οι συνδικαλιστές και οι επιχειρηματίες αντιμετωπίζονται ως μέρος του προβλήματος. Στο εξωτερικό, οι γραφειοκράτες της Ε.Ε. και οι ξένες κυβερνήσεις, κυρίως το Βερολίνο, φαίνονται αποκομμένες από τις χώρες που έχουν πληγεί από την κρίση.

Η απορρέουσα δυσαρέσκεια έχει προκαλέσει μια σημαντική εξέλιξη που το Stratfor παρακολουθεί εδώ και καιρό: την άνοδο αντι-συστημικών κομμάτων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα κόμματα αυτά έχουν εθνικιστικές και ευρωσκεπτικιστικές τάσεις. Κάποια από αυτά απορρίπτουν ανοιχτά την ελεύθερη διακίνηση αγαθών, υπηρεσιών και πολιτών εντός της Ε.Ε. Κόμματα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους όπως το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας και το Κίνημα των Πέντε Αστέρων της Ιταλίας ανήκουν σε αυτή την ευρύτερη ομάδα των αντι-συστημικών δυνάμεων. Στην Ελλάδα, το νέο-ναζιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής αντιπροσωπεύει μια πιο ακραία εκδοχή.

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

Πολιτικό σύστημα χωρίς αναπτυξιακή πρόταση



Αναστάσιος Λαυρέντζος     

Διαβάζοντας κανείς την πρόσφατη προγραμματική συμφωνία των δύο (πρώην) μεγάλων κομμάτων, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, τα οποία κυβέρνησαν τη χώρα επί δεκαετίες, με έκπληξη διαπιστώνει ότι τα δύο αυτά κόμματα, παρά το έμπειρο και πολυάριθμο στελεχικό δυναμικό τους, ακόμη και σήμερα δεν είναι σε θέση να διατυπώσουν μια ολοκληρωμένη πρόταση για την ανάπτυξη της χώρας. Και αυτό, σε μια στιγμή που η Ελλάδα έχει άμεση ανάγκη την ανάπτυξη, όχι μόνο για να αποκτήσει προοπτική το ενάμισυ εκατομμύριο ανέργων, αλλά και για να μπορέσει επί τέλους η χώρα να απαλλαγεί από την καταστροφική μέγγενη των μνημονίων.
Η πρότασή τους περιορίζεται στη δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών για την ανάπτυξη της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας και στην αξιοποίηση των προγραμμάτων τύπου ΕΣΠΑ. Δηλαδή ουσιαστικά τίποτε νεώτερο από ό,τι ακολουθείται από τη δεκαετία του 1980! Το μόνο νέο ίσως, είναι η νεοφιλελεύθερης εμπνεύσεως αναπτυξιακή φιλοσοφία που προωθεί το μνημόνιο, η οποία βασίζεται στην απορρύθμιση κάθε κανονιστικού πλαισίου και στη δραματική μείωση των συντελεστών κόστους,  με κυριότερο το κόστος εργασίας. Το τί πέτυχαν αυτά τα προγράμματα, το ξέρουμε ήδη από τη Χιλή του Πινοσέτ, στην οποία εφαρμόστηκαν τη δεκαετία του ’70. Δεν χρειάζεται λοιπόν να τα δοκιμάσουμε σήμερα, ούτε στην παλαιά τους μορφή, ούτε στη σημερινή τους που ακούει στο όνομα Ειδικές Οικονομικές Ζώνες. Για να είμαστε βεβαίως δίκαιοι, αυτή την έλλειψη στρατηγικής οικονομικής θεώρησης, δεν την εμφανίζουν μόνο τα κόμματα του παλαιού δικομματισμού, αλλά και η «αντιμνημονιακή» αντιπολίτευση, η οποία αρκείται στο να πιστεύει ότι θα διαπραγματευτεί το μνημόνιο αποτελεσματικά, αλλά στο ουσιώδες ζήτημα της ανάπτυξης έως τώρα δεν έχει διατυπώσει μια νέα ριζοσπαστική φιλοσοφία.
 

Η βιώσιμη ανάπτυξη μέσα από τα «Πολιτικά» του Αριστοτέλη


Οι όροι Ανάπτυξη και Μεγέθυνση, σε επίπεδο υλοποίησης πολιτικών, συνήθως ταυτίζονται, αν και η επιστήμη διαφοροποιεί ξεκάθαρα την έννοια της Ανάπτυξης από την έννοια της Μεγέθυνσης.

Η ανάπτυξη, ως γνωστό, αποτελεί την ολιστική εκδοχή της εξέλιξης ενός οργανισμού και εμπεριέχει και την έννοια της αρμονίας. Η μη αρμονική σχέση ανάμεσα στα αναπτυσσόμενα μέλη ενός οργανισμού μπορεί να δημιουργήσει παθολογική κατάσταση, αν δεν χαρακτηρίζεται ήδη ως παθολογική, πχ η παχυσαρκία, ή η ατροφία κάποιου άκρου. Όμως και η κοινωνία είναι ένας οργανισμός και η Ανάπτυξη που την αφορά θα πρέπει να διέπεται από ανάλογες αρμονικές σχέσεις. Οι επιθετικοί προσδιορισμοί που αποτελούν και σημερινά ζητούμενα της Ανάπτυξης (πράσινη, βιώσιμη, αειφορική κ.ά.), ως ζητούμενα, δείχνουν ελλείψεις και δυσαρμονίες.

Αυτά τα ελλείμματα, οι δυσαρμονίες της ανάπτυξης, οδηγούν σε εκφυλιστικά φαινόμενα τις σύγχρονες κοινωνίες και φυσικά δεν υφίσταται Ανάπτυξη, αλλά Μεγέθυνση. Η τελευταία αφορά στην ευημερία της επιχειρηματικότητας και εν γένει των οικονομικών μεγεθών, που τις περισσότερες φορές δεν συνεπάγεται την οικονομική ευημερία στα μέλη μιας κοινωνίας και την ανάπτυξη όπως την ορίσαμε προηγουμένως.

Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ


Του Γαλετάκη Στυλιανού   
Κατά τη διάρκεια των ταραχών στο πολυτεχνείο δυστυχώς έχασαν τη ζωή τους 24 συνάνθρωποι μας.Οι περισσότεροι εξ αυτών απο αδέσποτα πυρά των υπανθρώπων-εγκαθέτων της στρατιωτικής δικτατορίας,της χούντας.Ας όψονται οι αυτουργοί:ηθικοί και φυσικοί.Ωστόσο μεταπολιτευτικά επικράτησε ο μύθος περί νεκρών φοιτητών και πολιτών που καταπλακώθηκαν απο τη πόρτα,καθώς και άλλων που εφονεύθησαν μέσα στο πολυτεχνείο.
Ωστόσο η ιστορική έρευνα επιβάλλει να τονισθεί το γεγονός οτι ουδείς των αδικοχαμένων παλληκαριών σκοτώθηκε με τη πτώση της πόρτας κατά την είσοδο του τάνκ.Επίσης ουδείς πολίτης ή φοιτητής σκοτώθηκε εντός του πολυτεχνείου στο ανωτέρω χρονικό διάτημα.’Οπως επίσης ουδείς
φοιτητής του πολυτεχνείου έχασε τη ζωή του.’Ολοι ανεξαιρέτως έχασαν τη ζωή τους έξω και μακριά απο το πολυτεχνείο.

Αυτά τεκμαίρονται απο τα τρία επίσημα πορίσματα που έλαβαν χώρα μεταπολιτευτικώς.Το πρώτο το σεπτέμβρη του 1974 απο τον εισαγγελέα ΤΣΕΒΑ[(...Περί πάντων τούτων, όμως, αναλυκότερων, ως ακολούθως,αφού προηγουμένως τονισθεί ότι ουδείς απολύτως εκ των σπουδαστών του Πολυτεχνείου εφονεύθη κατά το ανωτέρο τριήμερον (οράτε υπ’ αριθμ.33437/11.10.74 έγγραφον της Συγκλήτου του Πολυτεχνείου προς υμάς...)],το δεύτερο το Φεβρουάριο του 1982-επι κυβερνήσεως Ανδρέα Παπανδρέου-απο τον Αστυνομικό Διευθυντή Γεώργιο ΣΑΜΠΑΝΗ,το τελευταίο το έτος 2003 απο το ΕΘΝΙΚΟ ΙΔΡΥΜΑ ΕΡΕΥΝΩΝ υπο την επιμέλεια του ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΛΛΙΒΡΕΤΑΚΗ,μέρος του οποίου και παρατίθεται:
 

Τρίτη, 12 Νοεμβρίου 2013

28 Οκτώβρη 1940, 2011 και 2013


Τάκης Φωτόπουλος         

Πριν δύο χρόνια ακριβώς, η εφημερίδα αυτή περιέγραφε ως εξής την λαϊκή μίνι-εξέγερση με αφορμή τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου: «Σε διαδηλώσεις κατά της κυβερνητικής πολιτικής των Μνημονίων και του στραγγαλισμού της κοινωνίας, μετατράπηκαν οι παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου, στις περισσότερες πόλεις της χώρας. Αποκορύφωμα, η ματαίωση της μεγάλης στρατιωτικής παρέλασης στη Θεσσαλονίκη, μετά την εισβολή χιλιάδων διαδηλωτών στο χώρο της λεωφόρου Μεγάλου Αλεξάνδρου, και η αποχώρηση του Προέδρου της Δημοκρατίας Κ. Παπούλια, υπό τις αποδοκιμασίες πολλών συγκεντρωμένων!» H φετινή όμως επέτειος  γιορτάστηκε ανενόχλητα στη Θεσσαλονίκη και ο ίδιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, έκανε και την αξιομνημόνευτη δήλωση : «ο ελληνικός λαός… αυτό που έπρεπε να δώσει, το έδωσε»!
Όμως, στην αντίστοιχη θέση, ένας άλλος Πρόεδρος, ο Olafur Ragnar Grimmson της Ισλανδίας, αρνήθηκε να υπογράψει το αντίστοιχο μνημόνιο που ψήφισε η Βουλή (που δεν συγκρινόταν σε αγριότητα με τα Ελληνικά μνημόνια) για να ξεπεραστεί η χρεοκοπία του τραπεζικού συστήματος που ξέσπασε το 2008. Δηλαδή, ένα νόμο που θα μετέφερε τα βάρη της χρεοκοπίας όχι βέβαια στους Τραπεζίτες που ήταν οι άμεσα ωφελημένοι της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης στην οποία είχαν ενσωματώσει την οικονομία, αλλά στα λαϊκά στρώματα που απλώς είχαν εισπράξει κάποια ψίχουλα από το τραπέζι. Κάτι που πολύ θυμίζει την Ελληνική περίπτωση όπου η ενσωμάτωσή μας στην παγκοσμιοποίηση, μέσω της ένταξης στην ΕΕ, μετέφερε τα βάρη της διαρθρωτικής κρίσης, την οποία ενέτεινε η ένταξη αυτή και  κατέστρεψε την παραγωγική δομή της χώρας, όχι βέβαια στους ωφελημένους από αυτή, αλλά στα θύματά της.

Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Τί θεωρεί ο νόμος ως «εγκληματική οργάνωση»;


Τις τελευταίες μέρες ακούγεται συχνά η χρησιμοποίηση του όρου «εγκληματική οργάνωση». Με βάση το άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα, που περιγράφει τη φύση της, γίνονται από χρόνια συλλήψεις με την επίκλησή του. Ο πολύς κόσμος έμαθε για την ύπαρξη αυτού του όρου τις τελευταίες βδομάδες, λόγω της σύλληψης των βουλευτών και άλλων μελών της Χρυσής Αυγής. Τις τελευταίες 3-4 μέρες προέκυψε συζήτηση και για το αν το ΠΑΣΟΚ είναι εγκληματική οργάνωση! Έψαξα λοιπόν, να βρω νομική διευκρίνιση για το πότε μια ομάδα που διαπράττει παρανομίες μπορεί να ενταχθεί στο άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα. Πιο κάτω παραθέτω, όσο πιο συνοπτικά μπορώ, τα ευρήματά μου.

Μετά τη ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας που προέκυψε από τις αρχές της δεκαετίας του ΄90 στη χώρα μας, εξαιτίας της κατακλυσμιαίας εισόδου μεταναστών, αρχικά από το πρώην ανατολικό μπλοκ και στη συνέχεια από ασιατικές και αφρικανικές χώρες (έστω και αν η παραβατικότητα δεν αφορά την πλειοψηφία των μεταναστών από αυτές τις χώρες), οι ελληνικές αρχές, στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο, ενέτασσαν τις ομάδες παρανόμων στο καθεστώς της εγκληματικής οργάνωσης, το οποίο προέβλεπε βαρύτατες κατηγορίες. Οπότε με μόνο αυτόν τον χαρακτηρισμό οι κατηγορούμενοι έχουν εξασφαλισμένη μια πρώτη ποινή που κυμαίνεται από πέντε έως δέκα χρόνια. Και αν κάποιος από αυτούς χαρακτηριστεί σαν αρχηγός της «εγκληματικής οργάνωσης», η ποινή του φτάνει έως και τα είκοσι χρόνια (εξ αιτίας αυτού και μόνο του χαρακτηρισμού που, κατά κανόνα, όσον αφορά ατυχείς αλλοδαπούς μικροπαραβάτες, γίνεται αυθαίρετα).

Ας δούμε όμως τι λέει ο νόμος:
 

Η Συμφωνία του Λονδίνου του 1953 για το γερμανικό χρέος


Τον τελευταίο καιρό ακούμε συχνά, ιδιαίτερα από την Αξιωματική Αντιπολίτευση, την προτροπή να επιδιώξει η ελληνική πλευρά μια συμφωνία παρόμοια με αυτή που ίσχυσε για τα χρέη της Γερμανίας με βάση τη Συμφωνία του Λονδίνου το 1953. Ας δούμε, λοιπόν, τι προβλεπόταν σ'αυτήν και σε κάποιο μελλοντικό σημείωμα θα τη συγκρίνουμε με τα μνημόνια "διάσωσης" που έχουν επιβάλλει οι ξένοι (και βασικά οι γερμανοί) στη χώρα μας. 



Η Συμφωνία του Λονδίνου

Με το τέλος του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου η Γερμανία βρέθηκε με μια αδύναμη οικονομία, από την οποία έλειπε εκείνο που την χαρακτήριζε προπολεμικά, η βαριά βιομηχανία. Επιπρόσθετα είχε την υποχρέωση να εξοφλήσει το δημόσιο χρέος που κουβαλούσε από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα δάνεια που είχε πάρει κατά την περίοδο του μεσοπολέμου και τα δάνεια που είχε πάρει (αρπάξει) από τις διάφορες χώρες που είχε καταλάβει κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου.
 
Είναι προφανές ότι κάτω από τέτοιες συνθήκες δεν υπήρχε περίπτωση να ανακάμψει οικονομικά η χώρα, αφού δεν θα είχε τη δυνατότητα να παράξει επαρκές πρωτογενές πλεόνασμα. Παρ’όλα αυτά κατάφερε να ξεπεράσει αυτά τα προβλήματα και μετά από αρκετά χρόνια να κυριαρχεί οικονομικά στην Ευρώπη.
 
Το ερώτημα είναι πώς; Η απάντηση είναι: Αρχικά χάρη στη Συμφωνία του Λονδίνου της 27ης Φεβρουάριου του 1953.
 
Τι ακριβώς προέβλεπε αυτή η συμφωνία;

Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

Το Λευκό Πρόσωπο του Φασισμού


Του Μάριου Ευρυβιάδη*         
Την περασμένη εβδομάδα στο αεροδρόμιο του Λονδίνου συνελήφθη, κρατήθηκε και ανακρίθηκε για εννέα ώρες ένα άτομο που ταξίδευε από την Γερμανία για τη Βραζιλία μέσω Λονδίνου. Το άτομο ανέκριναν δέκα περίπου Εγγλέζοι διαφόρων υπηρεσιών χωρίς παρουσία δικηγόρου και χωρίς να του επιτραπεί η επικοινωνία. Κρατήθηκε και ανακρίθηκε incοmmunicandο όπως λένε στη γλώσσα της εξουσίας. Του προσφέρθηκε μόνο νερό το οποίο αρνήθηκε φοβούμενος για τη ζωή του. Τον άφησαν τελικά ελεύθερο αφού κατέσχεσαν τον ηλεκτρονικό του υπολογιστή, κάρτες μνήμης, το προσωπικό του τηλέφωνο και μια κονσόλα ηλεκτρονικών παιχνιδιών.

Μπορεί μέσα στο συνεχιζόμενο μακελειό  στη Συρία, στην Αίγυπτο, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και σ’ άλλα μέρη του κόσμου όπου διαβιούν «παρακατιανοί άνθρωποι», η σύλληψη, και η εννιάωρη ταλαιπωρία ενός ταξιδιώτη να μην σημαίνει τίποτα. Και σίγουρα δεν μπορεί να συγκριθεί με την απώλεια μιας ζωής. Ωστόσο το περιστατικό αυτό κρύβει μια πολιτικά τρομακτική  εξέλιξη που χαρακτηρίζει πλέον τη μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου εποχή. Υποδηλώνει ότι οι κρατικές φασιστικές νοοτροπίες και πρακτικές έχουν πάρει το πάνω χέρι στο διεθνές σύστημα, αφού εφαρμόζονται πλέον με νομιμοφανείς μεθοδεύσεις υπό τη μορφή «ρουτίνας» και στις παραδοσιακές δημοκρατικές δυτικές κοινωνίες. Ως αποτέλεσμα οι πολίτες στα δυτικά κράτη χάνουν σταδιακά και ανεπαίσθητα αναφαίρετα δικαιώματα, όπως είναι οι  ατομικές και συλλογικές ελευθερίες και μαζί τους την  ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αυτά είναι  αγαθά που κερδήθηκαν μέσα από αιώνες αιματηρών εξεγέρσεων, πολέμων και πολιτικών αγώνων.  Ταυτόχρονα εξανεμίζονται οι προοπτικές τα δικαιώματα αυτά να κατοχυρωθούν ως οικουμενικά στα πράξη και όχι στα λόγια και σε διακηρύξεις, στο μη δυτικό κόσμο.

28η Οκτωβρίου 1940: Η αλήθεια για τη μεγάλη συνωμοσία εναντίον της Ελλάδος

  
Του Δημοσθένη Κούκουνα          

Αναρωτιέται κανείς αν ύστερα τόσα χρόνια, που έχουν μεσολαβήσει από την 28η Οκτωβρίου 1940, είμαστε σε θέση να μάθουμε - και αν είμαστε σε θέση να ακούσουμε έστω - την όλη, την πραγματική αλήθεια για το τι συνέβη τότε. Για τη μεγάλη συνωμοσία που είχε ως στόχο να πλήξει την άτυχη Ελλάδα. Για τα όσα επιβουλεύθηκαν παραδοσιακοί εχθροί ή «φίλοι» της σε βάρος της. Για τα όσα επέτυχαν τελικά να διαπράξουν ή όσα μόνον αποπειράθηκαν.
 
Είναι πολύ πιθανόν ότι, ακόμη και σήμερα, η διατύπωση της αλήθειας είναι ενοχλητική. Μας έχουν επιβάλει αναληθείς εκδοχές για τα σημαντικά γεγονότα της σύγχρονης ιστορίας μας και μας έχουν εξαναγκάσει να τα βλέπουμε αποσπασματικά. Αν όμως θελήσουμε να εμβαθύνουμε σ’ αυτά, να τα συνδέσουμε, να δούμε και τις παραμέτρους που μας έχουν αποκρύψει, θα διαπιστώσουμε - το λιγότερο - ότι άλλα μαθαίνουμε στα σχολεία και άλλη είναι η πραγματικότητα.
 
Ο Ελληνισμός έχει δύο πλεονεκτήματα, τα οποία τελικά καθίστανται επιβλαβή για την ύπαρξή του: Το ένα είναι η παράδοσή του, η κληρονομιά του, που φτάνει κάποιες χιλιάδες χρόνια πριν - και το άλλο είναι η γεωγραφική θέση της περιοχής όπου κατοικεί και εδρεύει όλες αυτές τις χιλιάδες χρόνια. Και τα δύο, δυστυχώς, είναι κάρφος στους οφθαλμούς πολλών άλλων λαών. Οι τελευταίοι, έχοντας ένα τέτοιο βαρύ σύμπλεγμα απέναντί μας, αναζητούν κάθε λίγο και λιγάκι αφορμές για να μειώνουν τα αυθύπαρκτα για μας δύο βασικά αυτά στοιχεία. Εφευρίσκουν χιλιάδες τρόπους. Συνήθως δεν το καταφέρνουν να μας ποδηγετήσουν. Δεν μπορούν να μας εξαλείψουν. Ο Ελληνισμός είναι αείζωος και είναι ο μόνος πολιτισμός που έχει ξεπεράσει τα στενά δόγματα, διότι εκφράζεται προνομιακά από τους κατοίκους αυτού εδώ ακριβώς του γεωγραφικού χώρου.
 
Ο Ελληνισμός είναι λοιπόν το πρόβλημα για όσους δεν ανήκουν σ’ αυτόν. Και μηχανεύονται απίθανα σενάρια για την καθυπόταξή του.
 
28η Οκτωβρίου 1940. Κατ’ αρχήν θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι άλλο κεφάλαιο ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος και άλλο η ελληνική εμπλοκή στον πόλεμο. Ο πρώτος γινόταν ανάμεσα σε δύο πλευρές και ήταν ολοκληρωτικός, ποιος θα νικήσει και ποιος θα ηττηθεί. Ο πόλεμος στον οποίον πήρε αναγκαστικά μέρος η Ελλάδα ήταν τοπικός και είχε επίκεντρο τη χώρα μας. Είναι γεγονός ότι γύρω της υπήρχαν πολλά και ποικίλα συμφέροντα και τελικά είναι ευτύχημα ότι εδαφικά βγήκε αλώβητη απ’ όλη αυτή την τιτανομαχία, όχι όμως και ψυχικά. Τεράστιες οι απώλειες σε ανθρώπινες ψυχές, ανυπολόγιστες οι οικονομικές καταστροφές, αλλά πρωτίστως ο νέος εθνικός διχασμός που προέκυψε. Η Ελλάδα, με την εμπλοκή της στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, πήγε πολλές δεκαετίες πίσω, έχασε την εθνική της συνοχή και εξακολουθεί να βλέπει και σήμερα πληγές που προέρχονται από τα χρόνια εκείνα.
 

Όσα έρχονται στην Ελλάδα θα κάνουν τη καταστροφή του 1922 να μοιάζει ασήμαντη


Οι απόψεις που εκφράζει σε ανάλυσή του ο Καθηγητής  Διεθνών - Στρατηγικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς Παναγιώτης Ήφαιστος είναι άκρως ανησυχητικές. Το ίδιο και τα επιχειρήματα με τα οποία τις υποστηρίζει. Τα όσα έρχονται για την Ελλάδα γράφει θα κάνουν τη καταστροφή του 1922 να μοιάζει με ασήμαντο ιστορικό γεγονός.

Προτείνει λύση στο τέλος της ανάλυσής του στην οποία όπως θα διαπιστώσετε περιλαμβάνει και τις Ένοπλες Δυνάμεις.

Άρθρο του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΗΦΑΙΣΤΟΥ
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων-Στρατηγικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς

1.     Βυθιζόμαστε μέσα σε μια δίνη θανάτου

Ακούοντας πρόσφατα μια ανερυθρίαστη-αδιάντροπη ομολογία βουλευτή ότι «η χώρα εκβιάστηκε από τους δανειστές της» και γι’ αυτό ενώ δεν το επιθυμούσε ψήφισε το μνημόνιο, σκέφτηκα να γράψω το παρόν. Στο μυαλό όλων των Ελλήνων, ακριβώς, εμπεδώνεται πλέον μια τραγική αλήθεια: Τους αρπάζουν τον μόχθο τους, τους πλουτοπαραγωγικούς τους πόρους, το νερό τους, τις επιχειρήσεις τους, τα σπίτια τους και το μέλλον των επόμενων γενεών διαγράφεται ζοφερό. Το δε δειλό ή εκβιαζόμενο πολιτικό προσωπικό μετατρέπεται σε πραιτοριανούς τρίτων.

Οι Έλληνες επί μακρό μόχθησαν για να είναι σήμερα η Ελλάδα μια πλούσια χώρα. Μετανάστες, ναυτικοί, ξενιτεμένοι επιστήμονες, γεωργοί, εργάτες, νοικοκυραίοι και επιχειρηματίες κάθε είδους επί δεκαετίες με μόχθο και κόπο έκτισαν σπίτια, υποδομές, επιχειρήσεις και Ένοπλες Δυνάμεις που προασπίζουν την ελευθερία τους. Τα κεκτημένα συρρικνώνονται ραγδαία και σύντομα θα εκμηδενιστούν. Η Ελλάδα βυθίζεται μέσα σε μια οικονομική, πολιτική, κοινωνική και διπλωματική δίνης θανάτου. Στην δε καλή «Βαλκανική γειτονιά μας» –διατύπωση του συρμού ασπόνδυλων οργανικών διανοουμένων της ξενοκρατίας την δεκαετία του 1990–, στα καρναβάλια ντυμένοι κανίβαλοι παρελαύνουν με σεντούκια πάνω στα οποία γράφεται «Ελλάδα: Επιτέλους πέθανε».     

Μπορεί οι Έλληνες πολίτες να έκαναν λάθος με το να εμπιστευτούν κάποιους λαοπλάνους κομματάρχες της ξενοκρατίας –κατά κανόνα λόγω αφέλειας και κατ’ εξαίρεση λόγω σύμπραξης με το φαύλο κομματικό πελατειακό σύστημα– αλλά η κλίμακα της καταστροφής που συντελείται είναι εκτός αναλογιών και γι’ αυτό η Ελληνική κοινωνία δεν φέρει ευθύνη. Εν τέλει, ποιο σύγχρονο κράτος δεν είναι ατελές; Δεν είμαστε ουτοπιστές: Η ιδεατή πολιτεία ακόμη δεν υπήρξε και μάλλον ποτέ δεν θα υπάρξει. Ο προσανατολισμός και η φορά κίνησης προς δημοκρατία και ελευθερία ενδιαφέρει και γι’ αυτό μιλάμε. Είναι κατεπείγον λοιπόν το κράτος να τεθεί υπό τον έλεγχο των εντολέων Ελλήνων πολιτών.